Met sterven beboet

De ogen, dichtgeschroeid
Geklommen tot de onbegrijpelijke hoogvlaktes
Om te ontkomen aan het melancholisch gemurmel

Verblind door het wemelende rumour
Een geur van gemeenschap
Lokt jou de afgrond in

Een onmiskenbaar instinct
Gooit jouw lijf
In een put van bloedrode lichamen

Door de hitte verdreven
Ter aarde gestort

Jouw levenswil, met sterven beboet