Tot de tocht ons verlicht

– Broeders, bevrijd ben ik van ketenen.
Door een pijnlijk lange tocht naar boven ben ik,
Met open ogen, nu getuige van het licht!

– Broederlief, hoed u! Zet schrap!
De schellen vallen u straks achterna!
Wij trekken met verweerde handen
U en al uw ketens weer omlaag.

– Met reine wijsheid in het hart
Keer ik terug naar het duister,
De verandering die vrijheid schenkt –
Mijn boodschap aan de ander.

– Ha! Ha! Prekend en in vrije val.
Maak plaats! Maak plaats!
Uw herder komt, al tuimelend,
Met volle vaart naar harde grond.

Vertel! Hoe oogt de wereld?
Nu zij zich aan u opdringt,
Omringd en zich aan u vastpint?
Wanneer zij aan u duwt en trekt,
Tot de verlichting uit uw ogen lekt?

– Het wordt een lange en pijnlijke tocht terug naar boven.
Maar alles beter dan hier op gure grond.

– Het was een pijnlijk lange tocht terug van boven.